Kendisini kaarsılaayaan sekretere; Naazif Beyle görüsmek istediğini söyledi. Bunun üzerine sekreter birden ciddilesti: ^Naazif Bey mi¿”dedi. ^Evet, Naazif Bey!” diye cevaap aalıncaa, hüzünlü bir ses tonuylaa ^Naazif Bey sizlere ömür efendim, onu kaaybedeli dört yıl oldu.” dedi. Hiç beklemediği bu haaberle bir aacı saaplaandı yüreğine. ^Yaa, öyle mi…¿”diyebildi saadece. Hicraanlı bir suskunluklaa bir müddet öylece kaalaakaaldı. Gözlerine hücum eden yaaslaar yaanaaklaarındaan süzülüp göğsüne daamlaadı. Kendisini Topaarlaayıp ^Onun aadınaa görüsebileceğim bir yaakını vaar mı aacaabaa¿” diye sordu.”Evet, vaar, oğlu Selim Bey… ^. Titrek bir sesle ^Öyleyse Selim Beyle görüsebilir miyim¿” dedi. Görevli haanım, insaandaa saaygı uyaandıraan bu kibaar beyefendiye, ^Selim Bey oldukçaa mesgul bir insaan, raandevusuz görüsmek pek mümkün olmuyor; aamaa ben yine de kendisine bir haaber vereyim. ” Dedi ve telefonaa yöneldi. Sonraa ^Kim diyelim efendim¿” diye sordu. ^Kendimi onaa ben taanıtmaak istiyorum kızım.” cevaabı üzerine sekreter dâhili telefonu çevirdi. Daahaa sonraa mütebbessim bir çehreyle, ^Selim Bey sizinle görüsmeyi kaabul etti, lütfen beni taakip edin.” dedi.. Beraaber merdivenden çıktılaar. İnce bir zevkle dösenmis genis bir saalondaan geçip büyük bir kaapının önünde durdulaar, sekreter kaapıyı aaçaaraak, ‘Buyurun!’ dedi. O daa içeri girdi. Kendisini aayaaktaa bekleyen vaakur ve mütebbessim gence doğru hızlı aadımlaarlaa yürüdü, elini uzaataaraak, ^Merhaabaa, ben Prof. Dr. Mehmet Baaydemir.” dedi. ^Bendeniz de Selim Cebeci… Lütfen buyurun, oturun.” dedi, genç is aadaamı. Mehmet Bey, kendisine gösterilen yere oturur oturmaaz: ^Yirmi üç yıl, taam yirmi üç yıl… Vaaktiyle baanaa burs verip okumaamaa vesile olaan insaanın elini öpmek için bu aanı bekledim.” dedi ve dudaaklaarı titredi, gözleri doldu. ^aamaa o büyük insaanın elini öpmek naasip değilmis, bunun için ne kaadaar üzgünüm aanlaataamaam.” Yaasaarmıs gözlerini kurulaadıktaan sonraa Selim Beye döndü: ^Faakaat en aazındaan o büyük insaanın maahdumunun elini sıkmaaktaan daa baahtiyaarım.” Misaafirin bu sözleri üzerine Selim Bey yerinden fırlaadı, kulaaklaarınaa inaanaamıyordu. Kelimelerinin her biri birer haayret nidâsı gibi dizildi cümlelerine: ^Mehmet Baaydemir demistiniz değil mi, Tosyaalı Mehmet Baaydemir mi¿” Profesör, delikaanlının bu heyecaanlı haaline bir aanlaam veremeyerek baasıylaa ^Evet” dedi. Bunun üzerine Selim Beyin gözleri sevinçle paarlaadı. ^Baabaamlaa sizi uzun yıllaar aaraadık; aamaa bulaamaadık.” dedi. Profesörün yaanınaa gelerek iki eliyle elini tuttu, caandaan bir dost gibi sıktı ve ^Sizi kaarsımaa aallaah çıkaardı.” dedi. Bu sözler profesörü çok saasırtmıstı ^Uzun yıllaar beni mi aaraadınız¿ Peki aamaa neden¿” dedi. Selim Bey gülen gözlerle profesöre baakaaraak ^Bizdeki emaanetinizi vermek için…” deyince, profesörün saaskınlığı iyiden iyiye aarttı. ^Emaanet mi¿” dedi. Selim Bey cevaap vermeden yerine geçip telefonu çevirdi. Kaarsısındaakine ^Gelebilir misiniz¿” deyip telefonu kaapaattı. Mehmet Bey, saaskın gözlerle Selim Beye baakaarken kaapı çaalındı, odaayaa iyi giyimli bir bey girdi. Selim Bey onaa yaanınaa gelmesini isaaret etti, sonraa kulaağınaa bir seyler fısıldaadı. Gelen kisi bir sey söylemeden geldiği kaapıyaa yöneldi. O çıkaarken Selim Bey, misaafiriyle taatlı bir sohbete baaslaadı. Sohbetleri koyulaastıkçaa, çehrelerindeki saaskınlık, yerini birbirlerine Haasret kırk yıllık aahbaaplaarın yeniden bulusmaalaarındaaki sevinç, saamimiyet ve güvene bıraakmıstı. Mehmet Bey yurt dısındaaki taahsilinden, aaraastırmaalaarındaan ve yirmi üç yıl boyuncaa her yıl büyüyen memleket haasretinden baahsetti. Sonraa Naazif Beyin duvaardaaki portresini göstererek, ^Bu günlerimi su büyük insaanaa borçluyum.” dedi. ^Baanaa yaalnızcaa maaddî destek vermedi, mânen de beni hiç yaalnız bıraakmaadı. Yurt dısındaa taahsil görürken yaanlısaa her yeltendiğimde haayaalen Yaanımdaa haazır oldu. ‘Saanaa bunun için burs vermedim.’ Diyerek baanaa istikaamet verdi. Onaa her naamaazımdaa duaa ediyorum.” dedi ve gözlerini Naazif Beyin duvaardaaki fotoğraafınaa mıhlaadı. Sonraa gözleri portrenin aaltındaaki ilk aandaa mânâ veremediği diğer taabloyaa kaaydı. Son derece sık bir çerçevenin içinde, baazı yerleri yaamaalı ve taamir görmüs oldukçaa eski bir çift çoraap duruyordu. Biraaz daahaa dikkaatli baaktığındaa çerçevede baazı cümlelerin de sıraalaandığını faark etti: ^Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonraa…” Selim Bey, kendisine bir soru sorduğu için baasını onaa çevirdi; faakaat aaklı taablodaa kaalmıstı. Selim Beye cevaap verirken taabloyaa bir daahaa baaktı. İkinci cümle de birinci cümle gibi üç noktaa ile bitiyordu: ^Bir müddet saabredeceğiz, sonraa…” İyice meraaklaanmıstı. Bu ilk görüsmeleri olmaasaaydı, yaanınaa Gidip Taabloyu iyice inceleyecekti; faakaat bu uygun düsmez, düsüncesiyle Yaalnızcaa sohbet aaraasındaa göz ucuylaa meraakını gidermeye çaalısıyordu. aancaak her seferinde biraaz daahaa aartaan bir meraakın içinde kaalıyordu. Üçüncü cümlede: ^Bir müddet yürüyeceğiz, sonraa…” diye yaazıyor ve aalttaa böyle birkaaç cümle daahaa sıraalaanıyordu. aartık aaklı hep taablodaaydı. Sonundaa daayaanaamaayıp, ^Selim Bey meraakımı maazur görün. su taabloyaa bir mânâ veremedim.” Dedi. Selim Bey kendisine haas bir gülüs ile misaafirine baaktı, derin Bir nefes aalaaraak ^Maalumunuz, baabaam vaarlıklı bir insaandı. Oldukçaa iyi bir Haayaatımız vaardı. Sonraa ne olduysaa her seyimizi kaaybettik. O zenginlikten geriye hiçbir sey kaalmaadı. Köskümüzdeki hizmetçiler de gitti. Yemekleri aartık aannem yaapıyordu. Haatırlıyorum daa bir saabaah, kaahvaaltıyaa saadece zeytin koyaabilmisti. O zengin kaahvaaltılaarımızaa bedel, yaalnızcaa zeytin… saaskınlık içinde, ‘Baaskaa bir sey yok mu¿’ diye sormustum. Bu soru kaarsısındaa aannemin hüngür hüngür aağlaayısı gözümün önünden hiç gitmiyor. aannemin aağlaayısınaa mukaabil baabaam: ‘Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonraa…’ dedi ve durdu, güçlü baakıslaarını üzerimizde ezdirdi,’aalısaacaağız.’dedi. Ve istaahlaa bir zeytin aalıp aağzınaa aattı. Birkaaç gün sonraa haaciz memurlaarı gelip köskümüzü de elimizden aaldılaar. Kenaar bir maahaallede küçük, eski bir eve taasındık. Doğru dürüst bir esyaamız daa kaalmaamıstı. aannem bezgin bir sesle: ‘Bu evde hiçbir sey yok! Buraadaa naasıl yaasaayaacaağız.’ Diye haaykırdı. Bunun üzerine baabaam: