sultan 2.mahmut birgün sivil gezerken yaşlı ve fakir bir kahveci görmüş.adı tıkandı babaymış.yeniçerilere demiş.her gün bir tepsi bklava getirin.her dilimin altında bir altın olsun.ama yaşlı adam bu baklavaları hep satmış.sultan almış yaşlı adamı hazineye götürmüş.demiş daldır kazanın içine küreği.ne kadar altın gelirse hepsi senin.yaşlı adam daldırmış küreği bir tane bile altın çıkmamış.şanssızlık bu ya.ama sultan kararlıymış adamı zengin etmeye. askerlere adamı bir araziye götürüp küçük bir taş atmasını nereye kadar atarsa bütün oralarını ona vermelerini söylemiş. adamı götürmüşler araziye. adam almış eline kocman bir kaya. askerler vazgeçirememişler bir türlü. küçük bir taş atması lazımmış.ama adam ısrar etmiş.kaldırmış kayayı. ama birden üstüne yıkılmış koca kaya. adam orda ölmüş. askerler üzülerek sultana gitmişler. sultanım yaşlı amca koca kayayı atmaya çalıştı ama üstüne düşürdü öldü demiş.sultan ağlayarak: vermeyince MabudAllahneylesin sultan mahmut demiş.sonra bu söz dilden dile olaşmış ve günümüze kadar gelmiş.