Her satıra başlamak okadar zor ki. Nedense hayat tesadüflerle doludur. Bu satırları okurken belki yanında olmucam , belki hayatına daha karişamicam. Ümitlerimin tükendiği yerdeyim.! Senin için bukadar içten yazssada bu kara kalem. Kırılmiş olsamda sana bu kadar çok. Kahverengi gözlüm bir daha sonu ucu bucagı olmayan yola gidiyorum..! Dudaklarımdan küçük bir tebbessüm ile sana sadece Hoşça’KaL diyebiliyorum…