Samanyolunda kendine bir yer edinmiş, yıldız gibi parlamakta olan bir yer: Plankton. Yüksek dağları ve yer yer düzlükleriyle alışılagelmişin dışında bir dünya.Burada bitki örtüsü dünyadaki gibi değil.Kökleri topraktan çıkıp havada daire çizen ağaçcıklar, mavi bir çayır her yeri sarmış durumda. Eskiden burada hayvanlar yaşıyormuş, şimdiyse insanlar hayvan kalıntılarından her türlü ihtiyacını karşılıyor. Burada yaşayanlar çok çalışkan. Kibir duyguları alınmış, sinirleri yokedilmiş sanki hepsinin. Cennetten çıkmış huri misali hepsi yumuşak huylu. İlkel bir yaşam sürmelerine rağmen kültürel anlamda çok gelişmiş durumdalar. Sanayileşerek gezegenlerini kirletmek istemedikleri belli. Çünkü çok iyi bilim adamları var burada. Çalışmalarını da doğaya ve insan yaşamına zarar vermeden sürdürüyorlar. Dünyada yapılanları görseler en çok onların üzüleceğinden eminim. Aralarında birbirlerinin kuyusunu kazmaya çalışanlara ve kötülük yapmak isteyenlere rastlayamazsınız. Dünyayla kıyasladığımda bu durum bana garip ve hoş geldi. Burada yaşayanların hiçbir hırsları yok. Gezegenlerini kendi çıkarları için beton yığınına çevirmemişler. İki kişi başına bir ağaç düşüyor.Haftada bir ağaçlarının yanlarına gelip onları suluyor, yapraklarına tatlı sözler fısıldıyorlar. Ağaçlarını adeta çocukları gibi sahiplenmişler. Hayret etmemek mümkün değil. En üzüldükleri şey ise az önce bahsettiğim gibi çevrede hiçbir hayvanın olmaması. Hayvanların kalıntılarına bakarak onların şekillerini çizmeye çalışıyorlar. Çizdikleri resimleri inceleyecek olursak dünyada eşi benzeri görülmemiş hayvanlar karşımıza çıkıyor. Bir diğer gözümüze çarpan özellikleri ise buradakilerin altıncı hislerinin çok gelişmiş olduğu. Olacak bir felaketi günlerden önce sezip yüksek yerlere çıkıyorlar. Küçüklerin bu özelliği yavaş yavaş geliştiğinden, büyükler tanıdık tanımadık çocukları kaptıkları gibi yanlarında barındırıyorlar bir süre. Birbirlerinden kötülük gelmeyeceğini bildikleri için anne-babaların içleri rahat.Böyle bir manzaraya dünyada rastlamak olanaksız.