HERKES BİŞEYLERİ BİRGÜN KAYBEDER YADA SEVDİKLERİ ONLARDAN ÇEKİP GİDER YİNE BÖYLE Bİ DURUMDA BİŞEYLER KARALADIM.. Hayatta herşey geçicidir aşkın korkunun endişenin heyecanları vardır insanı cezbeden,ve yaşadıgın sürece bunları yaşarsın,hayatın renkleri dedikleri şeyde bu olaydır,bir şarkının farklı nota vuruşlarından ibaret herşey aldıgımız nefese kadar attıgımız adıma kadar,korku denizde boğulmaktır rengiyse mavi,aşk yani sevmek vücudunun yandıgını hissetmek kadar kırmızı ve acıdır..monoton süren bir hayatın sonu uçurumdan atlamak tabiriyle gerçekleşen ruhun intiharı yok oluşudur,tamamen akıl kaybı,şuursuzdur,intiharın rengi beyazdır,öyleki doğuşun rengide beyazdır,.çünkü ikiside başlangıç ve sona varıştır,yolun bittiği noktada ışığı gördüğüne inanırsın ve artık hiçbişey hissetmezsin,sanki bedenin uyuşmuş sanki hayatın boyunca görmek istediğin rüyayı yaşarmışsın gibi,doğuşta beyazdır çünkü yeryüzüne kanlar içinde ama için saf temiz gelirsin..belkide geldiğin gibi gidersin,ecel dediğimiz sarı rengi görmeyi beklersin yada kendi sonunu ellerinle getirirsin,olur ya bazı yükler kaldırılmazdır bazen,bazı gidişlerde hatadır kimine göre,ne sen nede ben bir başkasının gözünden bakmadııgımız sürece bilemeyiz mutlulugun yada mutsuzlugun tadını. sadece görmek isteriz herzaman hayatın o marjinal kısmını yani kırmızısını,insanları cezbeden o yan,daima kırmızıdır daima en çok konusan renktir ve bir şarkının tüylerini diken diken eden kısmıdır. ve sen yaşadıgın sürece kendinle başbaşa kalıp yeşil rengin o kadifemsi dokusuna dokundugunda tüm renkler iç içer girer çünkü insan ancak yalnız kaldıgında cebelleşir düşünceleriyle..işte o anda bi renk cümbüşü doğar ve bir orkestranın planlanmamış o büyüleyici katmanları dokunur kulaklarına hayatınla ilGili yaşa yada öl kararını o anda verirsin,ve bu çizdiğin yolda film şeridini gördükten sonra ilerlersin belki bir şokla ayakta kalırsın belkide kendi iradenler belkide çoktan gitmişindir bile işte ozaman sadece bu kaç rengin oluşturdugu adını bile koyamadıgımız o renkler bizim aslında değer verdiklerimizden öte bizi sevenlerin bizden nefret edenlerin bize uzak kalanların ve yakın olanların hayatmzda farketmeden bıraktıkları izleridir onlardan belkide bir tanesi hayatla ilGili gerçek bi seçim yapmanıza belki kendinize bir şans tanımanıza izin verir belki siz düşünmeden çizilmiş bir yol olur yolun patika ve çamurlu olup olmaması bize kalmıs yada güneşin ışığının yüzüne vurup yanlarında papaTyaların arasından geçilesi bir yol elbetteki herseyin sonu siyahtır derler çünkü ölüm daima korkutucu gösterilir oysaki başlangıç son ve kefen daima aynıdır beyazdır buyüzden bu anı yaşamadan bilemezsin başkalarının hayatlarını terkedişleri bizi yakınlık derecesinden olmasa bile üzebilir korkunç gelir çünkü bize gösterilen bu çünkü hiçbizaman bir insanın bi ayagının bokta olup olmadıgını onun gözünden bakmadan bilemeyiz hissedemeyiz önce o ayakkabıları giymek gerek Tanrı bu herseyin yaratıcısı derler ya sevdiği kulunu yanına erken alırmış kimseye kaldıramıcağı yükü vermezmiş hangi ayakkabı ayagımıza küçük yada büyük gelir bilemeyiz buyüzden düşünmek insana kafayı yedirtir sadece gidenin arkasasından yukarı bakıp hoşçakal demek gerekir arkadasından gitmek değil ağlamakta değil belkide bu seçimi yapan insana yine yukarı bakıp gülümsemek gerekir sonucta hersey onun için bitmiştir belki o kurttulduguna inanıodur ona kendini pişman hissettirmek bizim yapıcamız iş değil buyüzden herzaman gülümse baskalarının hayatlarına son verip gitmelerine üzülme kendini yerine koy ve düşün o yaşasaydı bunları yapardı die üzülme onları sen yapki eğer birgün niyetin gitmek olursa pişman olma