Geoffrey Chaucer yaklaşık 1343-1400 İngiltere in en büyük şairlerindendir.İlk yıllardaki eğitimine ilişkin bilgi yoktur. Fransızcayı ve dönemine özgü ortaçağ İngilizcesini çok rahat konuştuğu, okuyarak kendini geliştirdiği bilinmektedir. Sarayla ilişkisinin erken yaşlarda başladığı sanılan Chaucer 1359da III. Edwardın ordusuyla Fransaya gitti ve Reims kuşatmasına katıldı. Savaşta tutsak düştü. 1360 a Kral III. Edward fidye ödeyerek Chaucerı kurtardı. 1367de kralın hizmetine giren Chaucer 1368de şövalye adayı oldu. 1370lerde diplomatik görevle Flandre, Fransa ve İtalyaya giti. Bu dönemde işlerinin yoğunluğundan yazı yazmaya pek zaman ayıramadığı biliniyor. Chaucer ilk şiirlerinde saray çevresinin beğenileri doğrultusunda ve Fransız şiirinin etkisi altinda kalarak yazdıysa da, sonraları kendine özgü bir üslup oluşturmayı başardı. Chaucerın ilk özgün yapıtı The Book of the Duchessedir 1370. Kimi eleştirmenlerce en duygulu ve derin yapıtı olarak değerlendirilen Troilus and Criseydeyi Boccaccio un Filostrato sundan esinlenerek 1380lerde yazdı. 8.239 dizelik bu şiir, Truva Savaşı sırasında yaşanan mutsuz bir aşk öyküsünü anlatırken, insanların özgür istemlerini ve karalılıklarını dile getirir. Geoffrey Chaucerı Canterbury hacılarından biri olarak betimleyen bir resim.Chaucerın 1390lardaki en önemli yapıtı ise The Canterbury Talesdir. Chaucer bu yapıtını, Aziz Thomas Becketin Canterburydeki mezarını görmek üzere Londradan yola çıkan 30 kadar hacının, yolda hoşça vakit geçirmek için birbirlerine anlatacakları toplam 120 öyküden oluşturmayı tasarladı. Ama büyük bir olasılıkla zaman bulamadığı için, bu tasarısını gerçekleştiremedi. Chaucerın mezarı Londrada, devlet adamları ve şailerin gömüldüğü Westminster Abbeydedir Diğer yapıtları The House of Fame 1380 The Parliament of Fowls 1380 Kitapları Canterbury Hikayeleri, Yapı Kredi Yayınları, Nisan 2006 Canterbury Hikayeleri Genel Prolog, Gündoğan Yayınları, Ağustos 1993 Alıntı sözler İşte hiç mi hiç kararmayacak dört köz: Övünme, hırs, öfke, bir de yalan. Erkeği evinden kaçıran damın akması, bacanın tütmesi ve karının çenesidir. Acılar ve sevinçler, birbirine komşu.