Acı çekmek zorundaymışım gibi neden acı çekiyorum? Belki ileride bırakırım artık sevmem, biter bu acı, unuturum diyorum. Ama başlanmamış bir şey de bitmez ki, haydi onu geçtim unutmak diye de bir şey yok. Unutmak olarak adlandırdığım kelime aslında hatırlayamayacağım aşk... Ama hiç mi gözümün önüne gelmeyecek? Keşke hayal olsaydı da sabah uyandığım da sadece "rüya gördüm" diyebilseydim. Utangacım ya söylemeyemem, biliyorum. Hiç birşey yokmuş gibi acı çekmeye devam ederim ben, ne de olsa alışık değil miyim? Dile kolay 1.5 sene acı çektim, bir kez daha çekerim. "Aşk için yaşamıyor muyum?" alışık olmam gerek bunlara; aşk öğretti hepsini bana... "Peki aşk neden acı çekiyorum, olmayacağını sen de biliyorsun utangaç birisiyim sonuçta" aşk ile girilen bir diyaloğum; "o çektiğin acı seni bana daha da çok bağlıyor, seviyorsun onu, yanında olmadığın da çektiğin acıları hatırlıyorsun ve sen onunla beni yaşarken çektiğin acılar aklına geldiğin de unutulmayacak birşey yaşıyorsun aşkı..." Çekilen acı, mutluluğu kördüğümden kurtarmak ve acıdan ölecek seviyeye geldiğin de iplerini bağlamaktır. İpleri bağlanmış bir aşk, ne kadar çok acı çekildiyse o kadar sağlamdır. Kim, bu aşkın iplerini kesmek istese de başaramaz. Aksine kesilmek istenen her ip daha da sağlamlaşarak bir hâle gelirler. Utangaçlar bu yüzden özel kişilerdir, sevdiği kişiye sım sıkı bağlanırlar ve asla bitmeyecek bir aşkın içine girerler. Bir sona yaklaşacak olursam, Acının Şaibeli Kuvvetidir AŞK...